CD recensies

CD Recensies

Anne Chris - Just Kissed The Sun CD

anne-chris-just-kissed-the-sun-2014Het is alweer een behoorlijke tijd geleden dat jazz zijn hoogtepunt beleefde. Vroeger hadden we muzikanten als Louis Armstrong en Miles Davis, maar tegenwoordig blijft het verrassend stil rond deze muziekstijl en in de top 40 is tegenwoordig geen enkel jazznummer meer te vinden.

Anne Chris lijkt hierin echter verandering te willen brengen met haar nieuwe album "Just Kissed The Sun". En, het moet gezegd worden, dat doet ze met verve. De cd telt twaalf nummers die stuk voor stuk goed zijn en een echte jazz-sound hebben, zonder dat Anne Chris hierbij in clichés vervalt.

Sterker nog, de muziek heeft een modernisering meegemaakt waar je 'u' tegen kan zeggen. Het tempo wordt ten opzichte van de jaren dertig jazz flink opgeschroefd en Anne Chris schuwt er bijvoorbeeld in "Everlasting Springtime" niet voor om de synthesizer te gebruiken.

Anne Chris slaat hierin echter nooit te ver door en laat altijd de instrumentale muziek in zijn waarde. Vooral de saxofoonpartij op het nummer "Still" is genieten van de bovenste plank!

Het weer valt de laatste tijd erg tegen, maar deze cd niet. Dus zet dit album lekker aan en hoor de zon en warmte van "Just Kissed The Sun" je speakers uitkomen. Simpelweg voor iedereen warm aanbevolen!

Beoordeling: 5,0 sterren*****!

Tekst: Imre Himmelbauer

HeavyLight - Your Kingdom CD

YourKingdom-bannerDe band HeavyLight kan op 2013 terugkijken als een succesvol jaar. Hij werd uitgeroepen tot 3FM Serious Talent, trad op in De Wereld Draait Door en hielden ook nog optredens op tientallen radio- en televisieshows en festivals. Het wordt dus een moeilijke opgave om aan alle verwachtingen te voldoen met hun eerste album, “Your Kingdom”.

Dat lijkt echter wel gelukt. Het overgrote deel van het album bevat mooie softrocknummers als “Keep Wondering” en “Hold On”, af en toe afgewisseld door iets energiekere nummers met een hoger tempo, zoals “Hey” en “Hold on”. De enige track die niet weet te bekoren is “Leave Us Behind”: de toevoeging van dubstep voelt onnodig en onnatuurlijk aan.

De enige andere opmerking is dat de nummers wel erg veel op die van Coldplay lijken. Het (goede) gebruik van de kopstem, het tempo, de meerstemmigheid: het zijn allemaal raakvlakken met Coldplay. Geen wonder dat zij twee maanden geleden openlijk hun steun aan deze band hebben betuigd.

De muziek blijft echter staan als een huis. Voor fans van Coldplay én voor liefhebbers van softrock zeker een aanrader!

Sterren: 4,0****

Tekst: Imre Himmelbauer 

Coldplay - Ghost Stories CD recensie

ghoststoriesfullLaten we eerlijk zijn over het vorige album ‘Mylo Xyloto’: heel succesvol, maar er stonden meer draken dan hoogtepunten op. De richting naar het grote stadionpubliek waar ze met ‘X&Y’ al een beetje was in waren gegaan, en die met ‘Viva La Vida’ werd uitgebreid, had op ‘Mylo Xyloto’ het uiterste bereikt. Op een enkele uitzondering na leek Coldplay al lang niet meer op de band die het ooit was ten tijde van de album ‘Parachutes’ en ‘A Rush Of Blood To The Head’. Maar voor de liefhebbers van de intiemere liedjes van die albums is het nieuwe album ‘Ghost Stories’ goed nieuws. Want de bombast van de vorige twee albums is op dit album grotendeels verdwenen.

Afgelopen tijd was de scheiding van Chris Martin en actrice Gwyneth Paltrow natuurlijk groot nieuws. Of je het nou wel of niet wilde, je kon er moeilijk omheen in de media. In de popgeschiedenis is het wrange voorbeeld natuurlijk vaak voorgekomen dat relatiebreuken inspiratie opleveren voor een album. Dat klassieke cliché komt op dit album ook om de hoek kijken. Want de teksten van Chris Martin liegen er niet bepaald over waar de nummers over lijken te gaan. Maar het levert in ieder geval drie nummers op die zo uit de vroege periode van Coldplay hadden kunnen stammen: de pianoballad ‘Another’s Arms’, het akoestische ‘Oceans’, en de afsluiter ‘O’.

Het experimentele is nog niet helemaal verdwenen, maar wel minder op de voorgrond. Zoals de hiphop achtige beats in ‘Magic’, ‘Ink’ en ‘True Love’. Maar het past allemaal wel in de intieme sfeer van het album.

De enige twee nummers die daarbij iets uit de toon vallen zijn het Bon Iver achtige ‘Midnight’ en de Avicii samenwerking ‘A Sky Full of Stars’. Die laatste track klinkt wel heel erg veel als ‘The Hardest Part’. En daardoor is het ook meteen het minste nummer op het album.

Maar voor de rest is het een verademing om Coldplay weer eens van een sobere kant te horen na twee bombastische albums. We kunnen opgelucht adem halen, want het bandje van ‘Parachutes’ en ‘A Rush of Blood To The Head’ is weer helemaal terug.

Sterren: 4,0****

Tekst: Peter van Cappelle

Shakira - Shakira CD recensie

 

shakira-album-cover-2014-thatgrapejuiceHet heeft een paar jaar geduurd voor Shakira’s nieuwe album verscheen. The Sun Comes Out uit 2010 was het laatste. Een nieuwe plaat stond gepland voor 2012 maar vanwege Shakira’s zwangerschap werd de release daarvan uitgesteld. Zoontje Milan werd vorig jaar geboren en is nu zelfs even op het nummer 23 terug te horen. Het titelloze album Shakira bevat twaalf tracks en het betreffen vooral Engelstalige popliedjes. Can’t Remember To Forget You (het sexy suet met Rihanna) kennen we natuurlijk al en ook de rest van dit ceedeetje is vrij voorspelbare pop(rock). Alhoewel…er is ook hier en daar een knipoogje naar country en naar de 80’s. Toch moet je wel eens stiekem terugdenken aan de Spaanstalige periode van de Colombiaanse popdiva…toen er nog een fijne latin touch in Shakira’s liedjes aanwezig was. Zelfs Whenever Wherever en Hips Don’t Lie hadden nog dat exotische latin gevoel in zich. Op dit album is dat helaas niet zo. Met uitzondering van Nunca Me Acuerdo De Olvidarte (de Spaanstalige versie van Can’t Remember To Forget You maar zonder Rihanna ditmaal) en misschien het ska-reggae-nummer Cut Me Deep is er weinig exotisch te bespeuren. Het afsluitende (Spaanstalige) nummer van de cd Loca Por Ti doet gelukkig de sfeer van Shakira’s beginjaren weer even terugkeren. Shakira maakt nog steeds kwaliteit en behoort tot de top. Maar wel schaart zich daarmee onder vele andere zangeressen van nu. Empire, Spotlight, Broken Record zijn noemenswaardige tracks.  Dare (La La La) oftewel de nieuwe WK-song is zeker hitgevoelig: een dance getint nummer wat hoge ogen gaat gooien in de lijsten. Maar het mest uitdagende liedje van de plaat is zeker het derde op de cd: het gevoelige You Don’t Care About Me. Aangevuld met Afrikaanse instrumenten en voorzien van een dramatische tekst. Speciaal genoeg om een klein meesterwerkje genoemd te worden (AR).

 

Canterbury- Dark Days CD recensie

canterbury-dardays-lowresCanterbury is een band die al een tijdje bestaat. In 2005 werd de band in Farnham, Surrey gevormd. Toch is de band nog steeds indie en is, na negen jaar, de grote doorbraak uitgebleven. Kan het album “Dark Days” daar verandering in brengen?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: nee, dat kan het niet. “Dark Days” is jammer genoeg  niet echt een geslaagd album te noemen. Er zijn namelijk twee problemen die constant in het album terugkomen. Ten eerste klinkt de muziek te gestileerd. In vrijwel alle nummers timen de bandleden hun inzetten nèt wat te goed en zijn de teksten van de zanger met te weinig passie gezongen. Hierdoor blijft ook de passie bij de luisteraar uit en komt de muziek niet binnen,

De tweede klacht is dat het klinkt alsof Canterbury niet weet wat het wil zijn. In een nummer als “Keep It Moving” klinken invloeden van Grunge door, in “Expensive Imitation” neigt de band meer naar hardrock en “Going Nowhere” klinkt juist weer een stuk rustiger en minder explosief.

Variatie op zich is niet erg, maar Canterbury lijkt zich alleen in de hardrock thuis te voelen. Dat leidt er ook toe dat het enige echt geslaagde nummer op het album het eerdergenoemde openingsnummer “Expensive Imitation” is. De tekst wordt hier wel met genoeg passie en emotie gezongen en het instrumentarium klinkt in vergelijking met de andere nummers een stuk doortastender.

De rest van de nummers is muzikaal gezien niet slecht, maar ze zijn niet overtuigend genoeg gespeeld. Daarom doet Canterbury er misschien goed aan om zich vanaf nu meer op de hardrock te concentreren en de rest van de muziekstijlen te laten varen. Maar voorlopig hebben we alleen dit album en dat is geen voldoende waard.

Sterren: 2,5**

Tekst: Imre Himmelbauer

 studiopijlman-hosting