CD recensies

zt-newsiv-red

David Gilmour - Rattle That Lock CD recensie

david-gilmour-rattle-that-lock-720x395Na maar liefst 9 jaar is David Gilmour met een nieuw album op de proppen gekomen. Dat de man ooit niet geheel toevallig het mooiste nummer op 'The Wall' schreef ('Comfortably numb') wordt juist op dit album duidelijk..

In 2006 verscheen het laatste album van David Gilmour, 'On an island'. Een sfeervol, bedrieglijk voortkabbelend werkstuk met her en der een vagelijk prettig verontrustende sfeer. Na het verschijnen van het – niet onverdienstelijke – laatste werkstuk onder de noemer Pink Floyd, 'Endless river', in 2014 had ik niet verwacht dat 'the voice & guitar of Pink Floyd' nog met iets nieuws zou komen. Hoe ver had ik er naast kunnen zitten. Immers, vòòr 2006 zaten er ook al hele tijdperken tussen verschijnen van zijn eerste soloalbum 'David Gilmour' (1978) en 'About Face' (1984).

Groeibriljant

Aanvankelijk moest ik even wennen aan dit nieuwe album. Of dit nu kwam door de als 'licht' ervaren single – zo we in deze tijden nog van singles kunnen spreken, in de vorm van 'Rattle that lock', of doordat nu eenmaal de allerbeste albums zich pas na een paar luisterbeurten tussen je oren nestelen. Het bewijs daarvan was andermaal daar.

David Gilmour wordt onder de Pink Floyd, en dan met name Roger Waters adepten de lichtvoetige toets toegedicht en soms omschreven als het intellectuele lichtgewicht. Dat niets minder waar is, bewees hij al heel lang geleden met het schrijven zoals gezegd van bijvoorbeeld het mooiste nummer op de 'Roger Waters plaat' 'The Wall' uit 1979. Waar je de Roger Waters adepten nog steeds knap mee kan plagen.

Terug naar het heden. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. 'Rattle that lock' verrast. De diversiteit van nummers is één ding, de kwaliteit die her en der komt bovendrijven van het allerhoogste niveau. De man heeft niet zomaar weer even een plaat in elkaar gedraaid. Het mag wat mij aan gaat samen met 'About Face' uit 1984 tot een van de absolute hoogtepunten gerekend worden.

'Five A.M.' Begint met nachtegalengezang alsof je op het Engelse platteland ergens half mei rondwaart. Zodra de gitaar en dan met name een tweede gitaar in zet, waan je je zelfs even in de sferen van een plaat van Faithless (Sunday 8 P.M.). Een rustig nummer, en even vraag je je af 'als maar niet het hele album zo voort gaat'. Maar wees gerust: dat doet het niet.

'Rattle that lock' is het poppy up tempo nummer van het album. Maar wel een deuntje dat zich bedrieglijk tussen je oren nestelt met een gepassioneerd zingende Gilmour. Poppy of niet, het grijpt uw recensent ergens ferm bij de kladden. Is het de uit miljoenen herkenbare gitaar, die qua geluid nooit meer door iemand nagevolgd zal worden ? En het is slechts een amuse voor de rest.

'Faces of stone' begint met een ijle piano die niet op een mistige late herfstmiddag zou misstaan. Zowel tekstueel als muzikaal is dit al een van de eerste hoogtepunten van de plaat. 69 of niet, de stem van David Gilmour heeft nog eenzelfde toonhoogte en sfeer die je op reis neemt. Een nummer dat absoluut niet misstaan had op een plaat van Pink Floyd anno 2015, zo Pink Floyd nog had kunnen bestaan. Een fraaie, meeslepende solo bezorgt het eerste kippevel. Die is binnen. Al een ster op zich waard.

Hommage aan Rick Wright

'A boat lies waiting' is een volgend hoogtepunt. Het is een hommage aan de in 2008 overleden toetsenist van Pink Floyd, Rick Wright, die in 2006 en 2007 op het laatst samen met David Gilmour op tournee ging. Met fraaie samenzang van David Crosby en Graham Nash. Verstilde ontroering en de volgende ster is binnen. Gewoon luisteren. Iedere nadere uitleg overbodig.

'Dancing right in front of me' laat een lichtvoetiger geluid horen, een nummer dat ook op 'On an island' had kunnen staan. Een rustpunt op de plaat. Misschien wat saai, maar met effect dat het vervolg zo prachtig contrasteert. Soms moet je gas terug nemen om het geluid van de motor goed te laten horen daarna.

Midscheeps

'In any tongue' is misschien wel het absolute prijsnummer van 'Rattle that lock'. Goeiedag zeg. Het raakt je midscheeps. Ongemeen gepassioneerd gezongen uit werkelijk de tenen. Gitaarspel om 'U' tegen te zeggen. Duister.. je denkt in het begin bijna dat 'Comfortably Numb' begint, maar het is minstens even goed. Had zó op 'The Wall' kunnen staan. U zegt ? Ja, ik zei.. Steekt u dit nummer ook maar in uw zak, Roger Waters, als bewijs dat Pink Floyd toch zeer zeker óók David Gilmour was.. niet dat de rivaliteit heden ten dage nog bestaat, want sinds een jaar of vijf is men weer 'on speaking terms' met elkaar. 'No sugar is enough to bring sweetness to his cup'. Welk onpeilbaar verdriet of 'gevoel van' wordt hier bezongen..?

Twee sterren er bij alleen al voor dit nummer. Genadeloos.

En nu maar hopen dat de boel niet inzakt bij het vervolg van het album.

'Beauty' laat eenzelfde ijle begin horen als op sommige nummers van 'The Division Bell' (1994). Net wanneer je 'zen' komt, begint het nummer onderhuids te jagen en als het enig echte vervolg op 'Shine on your crazy diamond' anno 2015 zich naar buiten te wurmen. Een instrumentaal nummer wat desalniettemin boeit en waarvan je het jammer vindt dat het te snel afgelopen is. Halve ster erbij gescoord.

'The girl in the yellow dress' .. een leftover van 'On an island' ? Het tweede rustpunt van de plaat. Precies op het juiste punt geplaceerd. Prima genietbaar onder het genot van een Amarone laat op de avond. In die rustige sferen genietbaar.

Intrigerende finale

De finale wordt ingezet met 'Today'. Na een intrigerende samenzang van een koor, begint een ritmisch nummer wat zó op 'About Face' zou kunnen staan. Alsof het weer 1984 is. En dat is geen belediging. Ster er bij. Hier en daar Bowiaans ritmisch. Stuwend sferisch nummer. Met jaren 80 echo. Alweer een hoogtepunt. Is het misschien stiekem een leftover uit die periode ? Zullen we bij deze het begrip 'leftover' afschaffen ? Bij deze. Halve ster er bij.

Het slotnummer 'And then...' brengt ons weer tot rust zoals 'Where we start' ook deed op 'On an island'. Wie goed luistert op het eind hoort de dag eindigen met de bosuil die in de schermering zijn wereld opeist wanneer de onze stil valt. Ziehier dan ten lange leste de vogels bevrijd uit hun kooi verklaard.. en wellicht David Gilmour zelf wel.

Sorry beste mensen, maar ik kom niet lager dan een ronduit verdiende 5 sterren. Als dit een afscheidsalbum is, is het het beste wat we ons konden wensen..

Zou ik alleen nog maar de keuze één artiest te kunnen zien, dan is het David Gilmour. Ons land live overgeslagen hebbende afgelopen maand, bid ik als een ware gelovige dat hij Nederland toch nog eens bezoekt.

***** Thomas Kamphuis

 studiopijlman-hosting