Kids

zt-newsiv-red

Kids

Spinnen en schorpioenen in de Orinoco

Tarantula's, schorpioenen en slagen..wie durft?

 

Orinoco

 

De Delta Orinoco is een uitgestrekt watergebied op de grens van Venezuela en Guyana. Het landschap is spectaculair, net als de dieren die er voorkomen. Dit gebied behoort aan de 20.000 Warao-indianen die in huisjes op palen wonen. Hóe ze daar precies leven en wat ze er allemaal doen lees je hier.

Door Anneke Ruys

Dieren

De naam Warao betekent kanomensen en inderdaad, de enige manier om je in de Venezolaanse Delta te verplaatsen is per (boomstam) kano. Hoewel de zee niet zichtbaar is in het gebied, zijn de getijden dat wel. Als het eb is stromen de rivieren zeewaarts en bij vloed is dat landinwaarts. Dat betekent dat je soms te maken krijgt met redelijke golven. Het kan dus best hobbelig zijn in de kano op het water! In het deltagebied zijn door het getij geen wegen: gelukkig maar! Hierdoor komen er in de bossen en in de rivieren nog vele diersoorten voor, zoals apen, schildpadden, anaconda’s, piranha’s, dolfijnen, papagaaien, toekans…Als je geluk hebt kom je er nog heel wat van tegen.

1_2Indianen

De Warao wonen in paalwoningen met daken gemaakt van palmbladeren, zonder deuren of ramen. Daar wonen ze vaak met hele families tegelijk in een kleine ruimte. Slapen doen ze in hangmatten, omdat die weinig plaats innemen. Warao jongens en meisjes leren de cultuur van hun ouders. Van jongs af aan varen ze in kano’s rivier af. Daar vissen ze of verplaatsen zich naar gebieden waar ze kunnen jagen.

In de Delta Orinoco leven ongeveer 25.000 Warao indianen, waarvan de meesten nog hun eigen cultuur en taal bewaard hebben. Communiceren met hen is moeilijk, dat kan alleen met de hulp van een gids die zowel Spaans als Warao spreekt. Onze gids is tweetalig en kan ons daarom gelukkig behulpzaam zijn bij onze gesprekken met de Warao-indianen.

Enge insecten

Tijdens ons bezoek aan La Culebrita merken we al gauw dat kinderen voor niets of niemand bang zijn. Wanneer gids Luis met een afgevallen boomtak aan komt zetten waar twee enorme tarantula’s zich genesteld hebben, doen de jongens Mohesiwa en Uuwa niet voor elkaar in stoerheid onder. Uuwa (13) laat de grote, harige spin gewoon gezellig over zijn rug kruipen brrrr……”Een tarantula? Waarom zou je daar bang voor zijn? Die doet toch helemaal niks!” lacht hij, terwijl hij gewoon verder gaat met voetballen mét de gigantische spin op zijn rug. Mohesiwa (12) is al net zo’n grote durfal als zijn vriend. “Die schorpioen die daar zit? Geef die maar aan mij. Bijten zal hij me toch niet!” zegt hij, terwijl hij het gevaarlijke insect gewoon over zijn arm laat lopen. Wanneer later op de dag een geelgroene slang zich langzaam door het mangrovebos beweegt, zijn zelfs de stoere boys een beetje bang. Uuwa: “Een beet van die giftige slang daar en je bent er snel geweest! Daar kun je beter wél bij uit de buurt blijven”.

Halve dag naar school

In Comunidad Guamal brengen we de nacht door. Daar slapen we bij een Warao familie die het kampement bewaakt. Overdag heb je een mooi uitzicht over de rivier, ’s avonds wanneer het duister valt kun je geen hand voor ogen zien. Elektriciteit is er hier niet, dus ben je afhankelijk van het licht van olielampen of zaklantaarns. Yaukima (15) en Sinabmi (12) zijn twee Warao meisjes. We vragen hen hoe het leven in een Warao gemeenschap is. Gaan ze ook naar school? “Ik ga elke ochtend naar school en mijn zusje ‘s middags” vertelt Yaukima. “Er zijn niet genoeg leraren om alle kinderen tegelijk les te geven. Onze school is in La Culebrita, dat is een dorpje verderop. Dat is zo’n 20 minuten varen. Is het leuk in de jungle? “Natuurlijk!” antwoordt Sinabmi. “We klimmen in de bomen, doen verstoppertje of gaan varen met onze ouders. Onderweg komen we altijd leuke dieren tegen of mooie vogels. Het allerleukste zijn de dolfijnen, die springen zo mooi op uit het water”.

2

Waar is de dokter?

De Warao dorpen liggen vaak een paar uur verwijderd van de bewoonde wereld. Je moet dus niet ziek worden, want de dichtstbijzijnde dokterspost is vaak nog een heel eind weg. “Als je griep hebt of hoofdpijn of last van je maag dan heeft mijn moeder daar wel kruiden voor uit het woud” vertelt Lluvia (11). Ook is er altijd wel een kruidendokter in de buurt. Maar laatst was mijn broertje door een giftige slang gebeten en moesten we echt zo snel mogelijk naar een dokter. Gelukkig waren we nog net op tijd en kon hij snel geholpen worden. Vaak genoeg komt het voor dat de medicijnen te laat komen en dat is echt heel erg”.

Rare toeristen

De Warao mensen vinden toeristen maar rare wezens. “Ze zijn overal bang voor” lacht  Yaukima. “Er zijn hier veel insecten, zoals kakkerlakken, schorpioenen en veel muggen.

Toeristen hebben van alles in hun tassen om zich in te smeren. ’s Nachts slapen ze onder een muggennet en nóg zijn ze bang. Laatst hoorde ik er eentje hard schreeuwen omdat er een kakkerlak in de kamer liep haha”. Sinabmi: “Ze vinden het ook gek dat wij van alles eten. Op de boomstammen vind je witte wormen die heel gezond zijn. Voor ons is dat iets speciaals om te eten, terwijl een toerist er bijna van over zijn nek gaat. Dan lach ik me rot! Leuk is wel dat ze ons vaak dingen geven, zoals een t-shirt of een afgedragen spijkerbroek. Soms leren ze ons ook een woordje Engels. Leuk toch, zo kunnen we tenminste altijd iets van elkaar leren!”.

 studiopijlman-hosting