Kids

zt-newsiv-red

Kids

Paddentrek

Deze week is de paddentrek alweer afgelopen. De paringstijd is achter de rug en de padden zijn weer terug in hun schuilplaatsen. Het was lang koud De paddentrek loopt meestal van eind februari tot begin april.

pad_copy

Overwinteren

 De padden (en ook kikkers) trekken van de plek waar ze overwinteren naar een plaats waar ze met elkaar kunnen paren. Dat kan een sloot, een ven of een vijver zijn. In ieder geval stilstaand water, liefst waar ze zelf geboren zijn. Zo gauw het paren is afgelopen trekken de padden weer van de paarplaats weg. Padden leven hoofdzakelijk op het land, vaak ver van het water.  Ze overwinteren in een holletje onder de grond, bijvoorbeeld een muizenhol, onder een steen of een hoop bladeren. Behalve om te paren en hun eieren te leggen komen ze verder maar zelden in het water. De meeste soorten hebben dan ook bijna geen zwemvliezen.

Winterverblijf

De trek van padden naar de paarplaats, en vervolgens weer terug, wordt op gang gebracht door een bepaalde combinatie van temperatuur en luchtvochtigheid. Als het warm en droog is komen de padden uit hun winterverblijf te voorschijn en trekken ze naar de paarplaatsen. Onderweg worden de vrouwtjes letterlijk besprongen door de veel kleinere mannetjes die dan verder op de rug van het vrouwtje meeliften tot de paarplaats. Zodra ze gepaard hebben en eieren hebben gelegd gaan ze terug, maar alleen als het warm is en regent.

Vrijwilligers

De Dierenbescherming in veel steden en dorpen zorgt er ieder jaar weer voor dat de padden hun bestemming kunnen bereiken vanuit hun veilige holletjes in de tuinen. Het redden van padden en kikkers is dankbaar werk, vooral als je later hoort dat er dank zij de vele vrijwilligers op een goede avond wel zo’n 150 padden worden overgezet. Zo kan worden voorkomen dat de beestjes sterven onder de wielen van een auto.

Megadruk bij signeersessie Huis Anubis

Huis_Anubis_Den_Haag

Alle Haagse fans van Het Huis Anubis hadden zaterdag de dag van hun leven. Enkele van de castleden van de serie kwamen de DVD van de succesvolle tweede Anubis film De Wraak van Arghus signeren.

 Ter gelegenheid van de release volgende week van de DVD van de succesvolle tweede Anubis film De wraak van Arghus was deze voor het eerst verkrijgbaar. En wie zo'n DVD'tje kocht kon er gratis de echte handtekeningen can de castleden op krijgen. Zaterdag 3 april, tijdens de Maffe Marathon waren o.a. Appie. Joyce en Noa te vinden in de Bijenkorf in Amsterdam en Den Haag. 

Dat betekende dat fans van de serie vier dagen voordat de DVD officieel in de winkels ligt deze al bij de Bijenkorf konden kopen. En druk dat het was! In Den Haag stond in ieder geval een hele lange rij. Maar het lange wachten werd voor iedereen beloond met een echte handtekening...en bovendien gratis de speciale Het Huis Anubis omnibus.

In De wraak van Arghus gaan de Anubisbewoners naar een oud landhuis om daar de verjaardag van Appie te vieren. Als de klok echter twaalf uur slaat, begint het echt te spoken in het huis. De piano speelt uit zichzelf en achter een gesloten deur komt een echt spookhuis tevoorschijn. Als een van de bewoners verdwijnt, raken de bewoners ervan doordrongen dat dit geen grapje is. Maken ze elkaar bang? Of spookt het echt in het huis? 

Huis_Anubis_Den_Haag3

In Nederland en Vlaanderen is de populariteit van ‘Het Huis Anubis’ al jaren enorm groot. De tv-serie werd bekroond met o.a. de prestigieuze Gouden Stuiver, de Cinekid Kinderkast Prijs (2x) en enkele Kids Choice Awards, waaronder die voor beste tv-serie. De serie werd genomineerd voor een Gouden Roos en het eerste bordspel van ‘Het Huis Anubis’ werd uitgeroepen tot ‘Speelgoed van het Jaar’. Van dit bordspel werden meer dan 200.000 exemplaren verkocht. Van de romans van het Huis Anubis werden tot nu toe meer dan 780.000 exemplaren verkocht. Rondom Het Huis Anubis werden twee speelfilms uitgebracht. Zowel Het Pad der 7 Zonden (eind 2008) als De Wraak van Arghus bereikten in Nederland de status van platina film. In totaal zagen meer dan 1.250.000 Vlaamse en Nederlandse bezoekers deze langspeelfilms in de bioscoop. Ook de theatershows De Graal van de Eeuwige Vriendschap en De Legende van het Spooktheater trokken alleen maar volle zalen.Nickelodeon een nieuwe serie van start gegaan rondom Het Huis Anubis. ‘De Vijf van het Magische Zwaard’ speelt zich een aantal jaren later af en het huis heeft nieuwe bewoners gekregen. De film ‘De Wraak van Arghus’ is voorlopig dus het laatste project met ‘de oude cast’. 

 

 

 

Spinnen en schorpioenen in de Orinoco

Tarantula's, schorpioenen en slagen..wie durft?

 

Orinoco

 

De Delta Orinoco is een uitgestrekt watergebied op de grens van Venezuela en Guyana. Het landschap is spectaculair, net als de dieren die er voorkomen. Dit gebied behoort aan de 20.000 Warao-indianen die in huisjes op palen wonen. Hóe ze daar precies leven en wat ze er allemaal doen lees je hier.

Door Anneke Ruys

Dieren

De naam Warao betekent kanomensen en inderdaad, de enige manier om je in de Venezolaanse Delta te verplaatsen is per (boomstam) kano. Hoewel de zee niet zichtbaar is in het gebied, zijn de getijden dat wel. Als het eb is stromen de rivieren zeewaarts en bij vloed is dat landinwaarts. Dat betekent dat je soms te maken krijgt met redelijke golven. Het kan dus best hobbelig zijn in de kano op het water! In het deltagebied zijn door het getij geen wegen: gelukkig maar! Hierdoor komen er in de bossen en in de rivieren nog vele diersoorten voor, zoals apen, schildpadden, anaconda’s, piranha’s, dolfijnen, papagaaien, toekans…Als je geluk hebt kom je er nog heel wat van tegen.

1_2Indianen

De Warao wonen in paalwoningen met daken gemaakt van palmbladeren, zonder deuren of ramen. Daar wonen ze vaak met hele families tegelijk in een kleine ruimte. Slapen doen ze in hangmatten, omdat die weinig plaats innemen. Warao jongens en meisjes leren de cultuur van hun ouders. Van jongs af aan varen ze in kano’s rivier af. Daar vissen ze of verplaatsen zich naar gebieden waar ze kunnen jagen.

In de Delta Orinoco leven ongeveer 25.000 Warao indianen, waarvan de meesten nog hun eigen cultuur en taal bewaard hebben. Communiceren met hen is moeilijk, dat kan alleen met de hulp van een gids die zowel Spaans als Warao spreekt. Onze gids is tweetalig en kan ons daarom gelukkig behulpzaam zijn bij onze gesprekken met de Warao-indianen.

Enge insecten

Tijdens ons bezoek aan La Culebrita merken we al gauw dat kinderen voor niets of niemand bang zijn. Wanneer gids Luis met een afgevallen boomtak aan komt zetten waar twee enorme tarantula’s zich genesteld hebben, doen de jongens Mohesiwa en Uuwa niet voor elkaar in stoerheid onder. Uuwa (13) laat de grote, harige spin gewoon gezellig over zijn rug kruipen brrrr……”Een tarantula? Waarom zou je daar bang voor zijn? Die doet toch helemaal niks!” lacht hij, terwijl hij gewoon verder gaat met voetballen mét de gigantische spin op zijn rug. Mohesiwa (12) is al net zo’n grote durfal als zijn vriend. “Die schorpioen die daar zit? Geef die maar aan mij. Bijten zal hij me toch niet!” zegt hij, terwijl hij het gevaarlijke insect gewoon over zijn arm laat lopen. Wanneer later op de dag een geelgroene slang zich langzaam door het mangrovebos beweegt, zijn zelfs de stoere boys een beetje bang. Uuwa: “Een beet van die giftige slang daar en je bent er snel geweest! Daar kun je beter wél bij uit de buurt blijven”.

Halve dag naar school

In Comunidad Guamal brengen we de nacht door. Daar slapen we bij een Warao familie die het kampement bewaakt. Overdag heb je een mooi uitzicht over de rivier, ’s avonds wanneer het duister valt kun je geen hand voor ogen zien. Elektriciteit is er hier niet, dus ben je afhankelijk van het licht van olielampen of zaklantaarns. Yaukima (15) en Sinabmi (12) zijn twee Warao meisjes. We vragen hen hoe het leven in een Warao gemeenschap is. Gaan ze ook naar school? “Ik ga elke ochtend naar school en mijn zusje ‘s middags” vertelt Yaukima. “Er zijn niet genoeg leraren om alle kinderen tegelijk les te geven. Onze school is in La Culebrita, dat is een dorpje verderop. Dat is zo’n 20 minuten varen. Is het leuk in de jungle? “Natuurlijk!” antwoordt Sinabmi. “We klimmen in de bomen, doen verstoppertje of gaan varen met onze ouders. Onderweg komen we altijd leuke dieren tegen of mooie vogels. Het allerleukste zijn de dolfijnen, die springen zo mooi op uit het water”.

2

Waar is de dokter?

De Warao dorpen liggen vaak een paar uur verwijderd van de bewoonde wereld. Je moet dus niet ziek worden, want de dichtstbijzijnde dokterspost is vaak nog een heel eind weg. “Als je griep hebt of hoofdpijn of last van je maag dan heeft mijn moeder daar wel kruiden voor uit het woud” vertelt Lluvia (11). Ook is er altijd wel een kruidendokter in de buurt. Maar laatst was mijn broertje door een giftige slang gebeten en moesten we echt zo snel mogelijk naar een dokter. Gelukkig waren we nog net op tijd en kon hij snel geholpen worden. Vaak genoeg komt het voor dat de medicijnen te laat komen en dat is echt heel erg”.

Rare toeristen

De Warao mensen vinden toeristen maar rare wezens. “Ze zijn overal bang voor” lacht  Yaukima. “Er zijn hier veel insecten, zoals kakkerlakken, schorpioenen en veel muggen.

Toeristen hebben van alles in hun tassen om zich in te smeren. ’s Nachts slapen ze onder een muggennet en nóg zijn ze bang. Laatst hoorde ik er eentje hard schreeuwen omdat er een kakkerlak in de kamer liep haha”. Sinabmi: “Ze vinden het ook gek dat wij van alles eten. Op de boomstammen vind je witte wormen die heel gezond zijn. Voor ons is dat iets speciaals om te eten, terwijl een toerist er bijna van over zijn nek gaat. Dan lach ik me rot! Leuk is wel dat ze ons vaak dingen geven, zoals een t-shirt of een afgedragen spijkerbroek. Soms leren ze ons ook een woordje Engels. Leuk toch, zo kunnen we tenminste altijd iets van elkaar leren!”.

 studiopijlman-hosting